Anadipsi / Aslı Solakoğlu

    Öylece bekleyen biri vardı. Büyük patlamadan da önceye uzanan bir geçmişe sıkışmıştı bedeni. Zaman geçmiyordu.  Zaman da sıkılır.
    Gecenin gündüzden ayrılmaya karar verdiği masal haftalarının birinde, ağzını açtı. Su içti, sustu. Öğürdü, bir soru doğurdu: Şiir nedir?
    Sayrısı çok, şifası az gökdelenlere bakamadı, kamaştı gözleri.  Fallus.
    Beklemek, korkuyu sivrilten bir düşman olup çevresini sarmaya başladı. Başlayan her eylemin bitişine odaklandı aklı, bunu da bekledi.  Boyun bağın var mı?





    Saldırı anında kolu çekiniz. Çekiyorum. Ciğerime tutunmuş asit kadar inatçı. İnmiyor. Yanıyorum. Çekiyorum. İtiyor. Dur!  Kim?
    İyi, ama önce camı kırmak gerekmiyor muydu?  Zaman yok.
    Hayır, diyor büyük ses. Önce kaçman gerekirdi.  Kim?


    Dikilitaş. Dikilitaş.
    Çekiyorum. İtiyorum.

Resim: VERONICA LEITON


Bu İçeriği Sosyal Medyada Paylaşın
Facebook'ta Paylaş    Twitter'da Paylaş   


 

Kullanıcı Yorumları ( Yorum Ekle )

 

Henüz bir yorum yapılmamış